[ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيات 57 تا 58 ] وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِه حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناه لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِه الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِه مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ‹ 57 › وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُه بِإِذْنِ رَبِّه وَالَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ ‹ 58 › ترجمه : 57 - او كسى است كه بادها را پيشاپيش ( باران ) رحمتش مىفرستد تا زمانى كه ابرهاى سنگين بار را ( بر دوش خود ) حمل كنند در اين هنگام آنها را به سوى سرزمينهاى مرده مىفرستيم و به وسيله آن آب ( حياتبخش ) نازل مىكنيم و با آن از هر گونه ميوه اى ( از خاك تيره ) بيرون مىآوريم ، و اين گونه ( كه زمينهاى مرده را زنده كرديم ) مردگان را ( نيز در قيامت ) زنده مىكنيم تا متذكر شويد . 58 - و سرزمين پاكيزه ( و شيرين ) گياهش به فرمان پروردگار مىرويد اما سرزمينهاى بد طينت ( و شوره زار ) جز گياه ناچيز و بى ارزش از آن نمىرويد ، اين گونه ، آيات را براى آنها كه شكرگزارند بيان مىكنيم . تفسير : مربى و قابليت هر دو لازم است در آيات گذشته اشاره‌هاى مكرر به مساله « مبدء » يعنى توحيد و شناسايى